محبّت ( 1322 ) جواد محبّت ، فرزند مصطفى ، در سال 1322 هجرى شمسى در كرمانشاه قدم به عرصهء حيات گذاشت ، پس از طى مراحل تحصيل به استخدام آموزش و پرورش درآمد و در آغاز مأمور خدمت در روستاها و شهرستان قصر شيرين شد و سرانجام به زادگاه خود بازگشت و با آنكه بيش از سى سال است كه از خدمات فرهنگىاش مىگذرد ، همچنان با علاقه و دلبستگى به كار تدريس اشتغال دارد . جواد محبّت از دوران دبستان و دبيرستان به شعر و شاعرى پرداخت و چون از استعداد كافى برخوردار بود ، طبع حساس و مضمون‌يابش شكوفا شد و در مجامع ادبى درخشيد . وى در آغاز شاعرى شعر فكاهى و طنزآميز مىسرود و در روزنامهء توفيق انتشار مىيافت كه پس از مدتى از اين شيوه دست كشيد و آثار ادبى خود را در مجله‌هاى جوانان ، اطلاعات هفتگى ، روشنفكر ، تهران مصور ، و خوشه به چاپ مىرسانيد . محبّت نه تنها در انواع شعر كلاسيك طبع‌آزمايى كرد و به خوبى توانايى خود را نشان داد ، بلكه در زمينهء شعر نو ( سبك نيمايى ) آثار ارزنده و دلپذيرى از خود به‌جا نهاد و در ميان نوپردازان جايى براى خود باز كرد . محبّت در جريان انقلاب و پس از آن ، در افكارش تحولى پديد آمد و هنر خود را در راه انقلاب و مبانى اعتقادى اسلامى و مفاهيم قرآنى و عرفانى به كار گرفت و در اين رهگذر آثار خوبى نيز به وجود آورد كه در نشريات طراز اول به ويژه روزنامهء كيهان و اطلاعات اشعارش به چاپ رسيد و حتى شعرش به كتابهاى درسى راه يافت و شعرهاى " دو كاج " و " نماز " از آن جمله است . يد اللّه عاطفى شاعر توانا و نامور كرمانشاهى دربارهء شعر او چنين مىنويسد : « قريحه